...chciałam napisać, że w przyjaźni tak bywa... ale ugryzłam się w język -czasem niestety trafiamy tak, że przyjaźni nie ma -zostaje tylko pogryziony język. I niesmak też zostaje... Mądrze mówią internety, że trzeba mieć twardą dupę, przy miękkim sercu... ja niestety twardego zada nie miałam... wiary w innych za to miałam się w nadmiarze. Może tym razem będę mieć nauczkę. Chyba wytatuuję sobie napis "patrz komu ufasz"... Na czole. obok napisu "lubię chleb ze smalcem". To taka myśl przewodnia nie całkiem typowej kobiety... coby nie rozbić komuś całkiem typowej gęby... amen
kobieta też może być ZŁA ;P
"Kobieta nigdy nie wie, czego chce, ale nie spocznie, dopóki celu nie osiągnie."
środa, 22 października 2014
wtorek, 21 października 2014
szyk na każdą kieszeń czyli post nie całkiem serio...
Wiadomo, każda z nas chce wyglądać dobrze. Co najmniej. W zasadzie każda z nas chce wyglądać jak milion dolarów. Nie każda wie, że trzeba czasem wydać niemal owy milion, żeby osiągnąć taki efekt ;) Czy na pewno? No właśnie... W obecnych czasach część cen poszybowała w górę -gdzie markowe produkty kosztują fortunę (kto normalny wydaje np 10 000pln za torebkę? tylko kobiety ;) ), część cen jednak spadła do minimum -tak aby sprostać wymaganiom mniej zamożnych kobiet. Tak -tu dominują azjatyccy sprzedawcy i producenci. I nie -nie będę tu rozpisywać się o tym, w jakich warunkach są te ubrania produkowane, bo to zupełnie inny temat (zdecydowanie nie luźny...) Dzisiaj będzie z przymrużeniem oka...
Wpiszcie na allegro lub ebay'u japan style -pojawią się setki ubrań w cenach tak niskich, że chciałoby się wykupić wszystko na raz. Oczywiście jestem jedną z kobiet, która już kilkakrotnie wpadła w pułapkę "cudu za grosze". Parę dni temu znowu dałam się skusić i zaryzykowałam... Tym razem cudny płaszczyk za 15 funtów -czyli bardzo niedużo. Prawda że uroczy?
Co przyjdzie do mnie w paczce -to dopiero się okaże...
Każda kobieta która zamawiała tanie, azjatyckie ubrania wie, że część z tych ubrań wygląda, tak jak na zdjęciach i kosztuje grosze -i wtedy jesteśmy w niebie i kochamy naszych skośnookich producentów. Część jednak z nich "nieco" różni się od oryginału uwiecznionego na zdjęciu. Wtedy z przerażeniem wyciągamy z paczki, coś co ponoć miało być naszą wymarzoną sukienką/sweterkiem/ bluzą itp. To coś jest jednak szaloną wariacją na temat zamówionej rzeczy. Wtedy mamy "szczęście" jeśli chociaż kolor się zgadza. Nie -nie odcień -kolor ;)
I dzisiaj właśnie "azjatycka loteria" czyli EXPECTATIONS VS REALITY :D trzymajcie się mocno!!!
Jak już wspominałam czasem uda nam się trafić... z kolorem... KRÓJ?! Krój to sprawa drugorzędna ;)
Osobiście jestem bardzo ciekawa -jak będzie wyglądał mój płaszczyk -może po raz kolejny będę mieć szczęście? Bo mimo, że o wpadkę dość łatwo (sama ma ze trzy takie przypadki na koncie...) -w tym przypadku -cena działa na nas tak bardzo, że jesteśmy skłonne zaryzykować... I myślę, że warto!
Wpiszcie na allegro lub ebay'u japan style -pojawią się setki ubrań w cenach tak niskich, że chciałoby się wykupić wszystko na raz. Oczywiście jestem jedną z kobiet, która już kilkakrotnie wpadła w pułapkę "cudu za grosze". Parę dni temu znowu dałam się skusić i zaryzykowałam... Tym razem cudny płaszczyk za 15 funtów -czyli bardzo niedużo. Prawda że uroczy?
Co przyjdzie do mnie w paczce -to dopiero się okaże...
Każda kobieta która zamawiała tanie, azjatyckie ubrania wie, że część z tych ubrań wygląda, tak jak na zdjęciach i kosztuje grosze -i wtedy jesteśmy w niebie i kochamy naszych skośnookich producentów. Część jednak z nich "nieco" różni się od oryginału uwiecznionego na zdjęciu. Wtedy z przerażeniem wyciągamy z paczki, coś co ponoć miało być naszą wymarzoną sukienką/sweterkiem/ bluzą itp. To coś jest jednak szaloną wariacją na temat zamówionej rzeczy. Wtedy mamy "szczęście" jeśli chociaż kolor się zgadza. Nie -nie odcień -kolor ;)
I dzisiaj właśnie "azjatycka loteria" czyli EXPECTATIONS VS REALITY :D trzymajcie się mocno!!!
Jak już wspominałam czasem uda nam się trafić... z kolorem... KRÓJ?! Krój to sprawa drugorzędna ;)
Osobiście jestem bardzo ciekawa -jak będzie wyglądał mój płaszczyk -może po raz kolejny będę mieć szczęście? Bo mimo, że o wpadkę dość łatwo (sama ma ze trzy takie przypadki na koncie...) -w tym przypadku -cena działa na nas tak bardzo, że jesteśmy skłonne zaryzykować... I myślę, że warto!
sobota, 18 października 2014
jesienna grypa i inne takie
No i stało się... -sezon chorób uważam za rozpoczęty. Niestety. Jeśli wypicie gripexa max albo czegoś w tym stylu nie pomoże, czeka mnie dzień pod kocem -żeby jutro móc już wrócić do pracy. Póki co na polepszenie się nie zapowiada. Chociaż, jak powszechnie wiadomo chora kobieta to pikuś. Gorzej jeśli facet jest chory -bo on nawet przy katarze umiera. A jak umiera to oczywiście musi dosadnie poinformować o tym całe swoje -bliższe i dalsze- otocznie. Zazwyczaj robi to jęczeniem i stękaniem. W późniejszym etapie dochodzi do tego jeszcze zawodzenie. Zaś w momencie kiedy (-sądząc po odgłosach), ma już nastąpić koniec chorego nieszczęśnika-następuje cud. Facet zdrowieje. I tak jest ZAWSZE. I z każdym facetem. Spytajcie jakąkolwiek kobietę, o chorego chłopa -powie to samo! 100% sprawdzone i potwierdzone niezliczoną ilością świadków, a właściwie "świadkowych". Ba! nawet, niektórzy mężczyźni się do tego przyznają!
W każdym razie (dzięki Ci Panie!) chora jestem tylko ja, więc obejdzie się bez spisywania testamentu, ostatnich namaszczeń i zamawiania firmy pogrzebowej. Wystarczy herbata z cytryną, kilka leków i ciepły koc. Choć podejrzewam, że i tak skończy się sprzątaniem domu, gotowaniem obiadu itp. Bo tak na prawdę, mało która kobieta może pozwolić sobie na chorowanie -nawet jeśli bierze z tego powodu wolne w pracy. A jeśli do tego owa kobieta, jest matką dziecka/dzieci poniżej 21-ego r.ż. to nie ma nawet takiej opcji ;)
Także moi drodzy wracam w ciepłe miejsce, póki jeszcze wcześnie i mogę sobie na to pozwolić.
I życzę zdrówka!
W każdym razie (dzięki Ci Panie!) chora jestem tylko ja, więc obejdzie się bez spisywania testamentu, ostatnich namaszczeń i zamawiania firmy pogrzebowej. Wystarczy herbata z cytryną, kilka leków i ciepły koc. Choć podejrzewam, że i tak skończy się sprzątaniem domu, gotowaniem obiadu itp. Bo tak na prawdę, mało która kobieta może pozwolić sobie na chorowanie -nawet jeśli bierze z tego powodu wolne w pracy. A jeśli do tego owa kobieta, jest matką dziecka/dzieci poniżej 21-ego r.ż. to nie ma nawet takiej opcji ;)
Także moi drodzy wracam w ciepłe miejsce, póki jeszcze wcześnie i mogę sobie na to pozwolić.
I życzę zdrówka!
wtorek, 14 października 2014
Jacy faceci nas kręcą...
My kobiety jesteśmy dziwnymi tworami –nie wiemy, co chcemy,
ale chcemy to natychmiast. To dotyczy „normalnych” przedmiotów czy zachowań.
Oczywiście istnieją też przedmioty, które kochamy, jak niektórych facetów –od
pierwszego wejrzenia, bezgranicznie i zrobimy wiele by je zdobyć. Niektóre z
nas –znam takie - zrobią niemal wszystko… Ale to już ekstremizm.
Generalnie mamy problem z podejmowaniem decyzji: szpilki czy koturny, różowe czy
fioletowe, pączek czy babeczka, babeczka truskawkowa czy z czekoladą itd. można
by ciągnąć w nieskończoność. Nie mamy jednak problemu z odpowiedzią na pytanie
„jacy faceci nas kręcą?"

****
b
Przystojniak w garniturze. Ehhh… byłam raz w Londynie. Zakochałam się w tym mieście ale
to inna sprawa… W pewnym momencie –ok. godziny 17-tej weszliśmy do jednej z
dzielnic w samym centrum –City albo coś w tym stylu- i poczułam się jak w
filmie. Nagle okazało się, że poza przyjezdnymi wszyscy są w garniturach.
Zadbane bizneswoman kostiumach od
Gucciego i mężczyźni pod krawatami. Trochę taki plan „Seksu w wielkim mieście”
tyle, że na żywo. Stali pod pubami paląc papierosy i popijając guinnessa, jedli
cheeseburgery przed makami i rozmawiali przez swoje smart fony przy drzwiach do
ekskluzywnych restauracji. Skończyli pracę i mieli odrobinę czasu dla siebie.
Ewentualnie luźniejsze spotkania biznesowe. Pomyślałam sobie, że Ci faceci są
mega seksowni. Zadbani, ambitni, z klasą, z perspektywami i pieniędzmi. Mimo to
„świezi” –nakręceni i podnieceni pomysłami. Mieć takiego w domu to było by coś…
W sumie to nie w domu –w apartamencie czy penthousie. Po jakimś czasie
stwierdziłam, że chyba jednak, to nie było by to. Chyba, że sama byłabym
karierowiczką... W przeciwnym wypadku czuję, że kariera byłaby ważniejsza niż
wszystko inne. Niż my. A co jak, co –nie oszukujmy się- chcemy być najważniejsze.
Kiedy kolacja z klientem, staje się ważniejsza niż rocznica –żadna kobieta nie
będzie szczęśliwa. Poza tym większość kobiet, chce w pewnej chwili dziecka.
Jeśli odpowiedź „Może za jakiś czas…” Was nie satysfakcjonuje to nie typ dla
Was.
****
Bad boy. Niezaprzeczalnie kręcą nas niegrzeczni
chłopcy. Trochę tacy jaskiniowcy. Faceci, którzy złapią nas za tyłek i zaniosą
do sypialni. Albo lepiej zerżną na podłodze w salonie/kuchni albo gdziekolwiek
jesteście. Faceci na widok których mamy sucho w gardle i mokro gdzie indziej…
Kochający na zabój zazdrośnicy, często jednak delikatnie flirtujący z innymi.
Najseksowniejszy chyba typ faceta jaki istnieje. I to by było na tyle. Na
dłuższą metę wykończyły by nas jego ataki zazdrości i nieobliczalność. Lubimy ogień
w związku, ale bez przesady. Taki ogień mógłby nas zbyt dotkliwie poparzyć...
****
d
Najseksowniejszy gość w mieście. Typ modela
podrywacza. Krótko, zwięźle i na temat.
Idealny żeby popatrzeć i się poślinić. W normalnym życiu zbyt zapatrzony w
siebie. I w panienki w typie modelek. Szalała bym zastanawiając się, czy aby
nie flirtuje z kolejną dziewczyną… Każda by szalała.
****
Aktor/muzyk/celebryta –jednym słowem nasz IDOL.
Każda, ale to k-a-ż-d-a! kobieta posiada, Sorry dziewczyny –przykro mi bardzo, ale
szanse, że któraś z nas, kiedykolwiek chociażby zamieni słowo z naszym idolem
jest bliskie zeru. W większości nie mamy nawet szans żeby ich spotkać.
Szczególnie jeśli chodzi o hollywoodzkie ciacha. Marzyć i wzdychać jednak nikt
nam nie zabroni… Poza tym nawet gdyby nam się to udało i skradłybyśmy serce
naszego idola, to bardzo szybko okazałoby się, że to zwykły facet. Większości z
nich skarpetki śmierdzą tak samo, jak innych. Ich brudne ciuchy w taki sam
sposób walają się po podłodze w sypialni (choć fakt posiadania pokojówki nieco
to łagodzi…). W krótkim czasie okazało by się, że nasz Channing Tatum beka,
drapie się po jajach i puszcza bąki, tak samo, jak Krzysiek z naprzeciwka.
Wniosek: nawet ONI są idealni tylko w naszych głowach.
jakiś „ideał” mężczyzny, który
zstąpił na ziemię z raju i ucieleśnił się w postaci naszego Idola właśnie. Bez różnicy,
czy będzie to Johnny Deep <3 <3<3, Vin Diesel, Adam Levine czy Kamil
Bednarek. Tak jak nasze Babcie wzdychały do Clark’a Gable, Gary’ego Coopera,
Humphrey’a Bogarta, a Mamy do Marlona Brando, Clinta Eastwooda czy Freddy’ego
Mercury –tak i nasze córki będą w przyszłości wzdychać do swoich idoli. (choć
jak patrzę na Bieber’a itp mam ochotę wrzeszczeć „Ludzie zabijcie to, zanim zacznie się rozmnażać!!!” ). Wzdychamy więc i my. Czemu? Bo są przystojni –każda znajdzie swój typ. Bo utożsamiamy ich z granymi przez nich rolami, czy śpiewanymi przez nich piosenkami. I wreszcie bo są dla nas NIEDOSTĘPNI!!!
Te wszystkie męski typy będą nas kręcić zawsze. Im bardziej będą poza naszym zasięgiem, tym bardziej będą nam się podobać. O to w tym wszystkim chodzi –możemy
sobie pofantazjować. Możemy powzdychać i poślinić się na ich widok. Z
niektórymi typami może nas połączyć coś więcej. Na moment. Sporadycznie na nieco dłużej.
Jednak ponieważ jesteśmy KOBIETAMI -i tak „przewrotnie” zakochamy się w ich przeciwieństwie lub (przy odrobinie
szczęścia) w kimś, kto w pewnym stopniu łączy po trochu wszystkie kręcące nas
cechy.
Tak to przecież z nami jest… I bardzo dobrze!
poniedziałek, 13 października 2014
I (N)PRK czyli Pierwsze (Nie)pospolite Ruszenie Kaloszowe
Part I: "ALE SZAU"
Angielska pogoda, jaka jest każdy wie. Nawet nie będąc nigdy na wyspach. Ja też wiem. Londyńska mgła i wieczne deszcze są znane jak świat długi i szeroki. I jest to jedyna rzecz, której nie lubię w Anglii. Tutaj pada prawie zawsze. Kiedyś żartowałam z jednym moim znajomy anglikiem, że w Zjednoczonym Królestwie istnieją 2 rodzaje dni: dni deszczowe i dni względnie słoneczne, które spędzasz w pracy. Przyznał mi rację. Z nadejściem kalendarzowej jesieni obowiązkowo więc nadeszły deszcze/mżawki i ulewy.
Od niedawna mam psa. Pies jak to pies potrzebuje spacerów. Spacery i deszcz generalnie nie szły dla mnie w parze. Teraz musiały zacząć... W związku z tą "czworonożną" koniecznocią 3-dni temu doznałam olśnienia: POTRZEBNE MI KALOSZE! Ale nie żeby kalosze "gumofilce" rodem ze wsi, gdzie spędzało się wakacje za dzieciaka -Boże uchowaj! Raczejcoś nieco bardziej w typie "fashion kaloszki" ;) Takie, które będą wyglądać ładnie, modnie, z klasą (tak w tych czasach nawet kalosze mogą mieć "klasę") w dodatku nie będą kosztować fortuny -bo takowej chwilowo (oby tylko chwilowo) -nie posiadam. I tu na pomoc ruszył mój najlepszy przyjaciel -ebay.co.uk. Generalnie nauczona doświadczeniem, nie kupuję już butów przez internet. No dobra -czasem mnie ponosi, ale tylko przy butach, które są tak boskie, że ich boskości nie zagraża nawet to, że będą tylko leżeć w szafie. Jednak buty takie jak kozaki, botki itp (ale tylko na płaskim obcasie), adidasy, trampki itp spokojnie mogę kupować online, ponieważ je zawsze biorę odrobinę większe i zawsze pasują. W związku z tym płaskie kalosze, zaliczają się do tej grupy. I zaczęło się... Przewertowałam niezliczoną ilość stron z kaloszkami, kilka modeli dałam do obserwowanych, ale nie znalazłam żadnego WOW! Więc przegladałam dalej i dalej... aż nagle WRÓĆ! Serce zabiło mi mocniej! VIVIENNE WESTWOOD! Ta Vievienne Weswood, którą kojarzyłam z opisów znajdujących się pod zdjęciamy gwiazd w glamour czy cosmo! Zaprojektowała kalosze! Firma Melissa shoes (nie wiem czy kojarzycie takie "gumowe" buty będące hitem http://www.nonnon.co.uk/ niektóre nawet pachną, z tego co pamiętam! <3 ) we spółpracy z Panią Weswood stworzyła mój kaloszowy "must have".
Cena normalna ok 100 funtów (hmmm... za kalosze?! wtf?!). Cena z aukcji 15 funtów -czyli moje pole zasięgu. Czerwona lampka! Coś za tanio!!! O dziwo wszystko z nimi ok -wg opisu założone raz (nawet naklejki na podeszwach były), okazały się nieco za małe, w związku z czym przeleżały w schowku/garażu sezon (stąd jedna malutka ryska) w oczekiwaniu lepszych czasów. Lepsze czasy dla kaloszków nie nadeszły, stopy (nie)szczęśliwej posiadaczki nie zmniejszyły się -więc nadszedł ebay. Dla mnie ideał! Licytacja + cena kup teraz! Taaaa...
Wspominałam już, że mój budżet był bardzo ograniczony -prawda?
No cóż -nieco minęłam się z prawdą... Mój budżet teoretycznie wynosił owe magiczne 15 funtów. Słowem kluczem w tym przypadku było słowo "teoretycznie". W praktyce jednak wynosił "0".
Teraz Wam to skrótowo wyjaśnię. Jestem na etapie kupna domu. Dom się kończy budować -28-listopada/1 grudnia mamy mieć klucze. Depozyt jest. Pieniądze na pozostałe opłaty i pierwszą ratę hipoteki się jeszcze zbierają. W związku z tym wszystkie dodatkowe czyli zdaniem mojego mężczyzny "nie niezbędne" (-ale co On tam wie...) wydatki są chwilowo wstrzymane, lub muszą być finansowane z innych źródeł.
Spokojnie -nie param się niczym nielegalnym. Generalnie sprzedaję stare, za małe (z żalem) i za duże (te z ulgą i radością oczywiście) ubrania czy inne rzeczy, które już mi nie są potrzebne. Sprzedaję je głownie dlatego, że nie znalazłam chętnych na nerkę, a jakoś radzić sobie trzeba ;) Tym razem na celowniku znalazły się okulary przeciw słoneczne Ted Baker, które niedawno znalazłam. Jeszcze w prawdzie nie wystawione na sprzedaż (brak czasu), ale potencjalny zysk na kaloszki powinien wystarczy. Postanowiłam jednak wstrzymać się do wieczora z kliknięciem magicznego "kup teraz" i żeby nie nadwyrężać (nawet chwilowo) oszczędności -pożyczyć pieniądze od współlokatorki -do czasu sprzedaży okularów. Czyli na niecały tydzień. Proste? Proste!
Jak pomyślałam tak też uczyniłam...
I do tej pory mam ochotę walnąć głową w mur. Może dam radę go przebić?! W każdym razie zdrowe jebnięcie by mi nie zaszkodziło. Bo powiedzcie kto?! no cholera KTO przy zdrowych zmysłach odpuszcza taką okazję? Chyba tylko idioci...
...I JA -bo jakże by inaczej?! Oczywiście -jak nie trudno zgadnąć- w momencie, kiedy już okazało się, że finanse mam nie tylko w teorii (pożyczone, ale jednak), ale również w praktyce, ktoś miał je w owej praktyce wcześniej. Taaaaa... kaloszki zostały już sprzedane. Nie mi, tylko komuś innemu. Komuś, kto pewnie już siedzi z uśmiechem od ucha do ucha i przygląda się nogom w MOICH(!) kaloszach. Bo ja je przecież pierwsza zobaczyła! Szkoda tylko, że to nie działa na zasadzie -zobaczyłam -zaklepałam... A wystarczyło jedno kliknięcie do szczęścia i mogło być tak pięknie... A mówią, że najpierw się powinno myśleć a potem działać. Bullshit! Nie słuchajcie takich ludzi!!! Nie w tym przypadku! Nie w przypadku rzeczy w idealnym stanie za 1/5 ceny!
Pffff... oddech! wdech-wydech kilka razy. A potem chęć zemsty! Na kim? Hmmm... na wrednym losie chyba -bo przecież nie namierzę tej szczęściary i nie dam jej w pysk "bo zabrała moje buty".
W moim przypadku zemsta, polegała na przechytrzeniu owego złego losu, który mi świsnął buty sprzed nosa (podarowując je jakiejś flądrze) i przeszukaniu internetu poszukiwaniu kolejnych kaloszków Melissa...
Kupiłam. Też w dobrej cenie. Nowe i bez żadnych skaz. Całkiem ładne (ale nie tak cudne jak "pierwowzór"). Teraz tylko czekam na kuriera. Jak przyjdą to wstawię zdjęcie :D
PART II: "Czas na powiedź wariatki..."
Moja wina, moja wina... a najlepiej dajcie mi wina bo na trzeźwo -sama ze sobą- nie dam rady...
Czas przyznać Wam się do czegoś... -najwyżej wyjdę na kobietę niezbyt rozgarniętą. Już wyszłam? Trudno...
W pierwszej chwili nie skojarzyłam nazwy Melissa z żelowymi bucikami z gazet. Myślałam, że to nazwa serii albo modelu kaloszy od V. Westwood -zorientowałam się, że tak nie jest dopiero po znalezieniu drugiej aukcji. A w zasadzie po dokonaniu zakupów... Już Wam namieszałam w głowach?
To w skrócie: myślałam, że kalosze o nazwie Melissa, które kupiłam są kaloszami od Vivienne Weswood. Nie są! Są poprostu kaloszami firmy Melissa. Ani śladu V. Westwood. Niestety... Czyli mam nie do końca to co chciałam... ale jednak mam!
... a nic nie cieszy kobiety bardziej niż fakt posiadania!
Amen! I tego się trzymajmy!
P.S. Pamiętacie jak wspominałam, że sprzedaję okulary Ted Baker, żeby sfinansować kalosze? To już nieaktualne... Przymierzyłam je. I za cholerę ich nie sprzedam! :)
Angielska pogoda, jaka jest każdy wie. Nawet nie będąc nigdy na wyspach. Ja też wiem. Londyńska mgła i wieczne deszcze są znane jak świat długi i szeroki. I jest to jedyna rzecz, której nie lubię w Anglii. Tutaj pada prawie zawsze. Kiedyś żartowałam z jednym moim znajomy anglikiem, że w Zjednoczonym Królestwie istnieją 2 rodzaje dni: dni deszczowe i dni względnie słoneczne, które spędzasz w pracy. Przyznał mi rację. Z nadejściem kalendarzowej jesieni obowiązkowo więc nadeszły deszcze/mżawki i ulewy.
Od niedawna mam psa. Pies jak to pies potrzebuje spacerów. Spacery i deszcz generalnie nie szły dla mnie w parze. Teraz musiały zacząć... W związku z tą "czworonożną" koniecznocią 3-dni temu doznałam olśnienia: POTRZEBNE MI KALOSZE! Ale nie żeby kalosze "gumofilce" rodem ze wsi, gdzie spędzało się wakacje za dzieciaka -Boże uchowaj! Raczejcoś nieco bardziej w typie "fashion kaloszki" ;) Takie, które będą wyglądać ładnie, modnie, z klasą (tak w tych czasach nawet kalosze mogą mieć "klasę") w dodatku nie będą kosztować fortuny -bo takowej chwilowo (oby tylko chwilowo) -nie posiadam. I tu na pomoc ruszył mój najlepszy przyjaciel -ebay.co.uk. Generalnie nauczona doświadczeniem, nie kupuję już butów przez internet. No dobra -czasem mnie ponosi, ale tylko przy butach, które są tak boskie, że ich boskości nie zagraża nawet to, że będą tylko leżeć w szafie. Jednak buty takie jak kozaki, botki itp (ale tylko na płaskim obcasie), adidasy, trampki itp spokojnie mogę kupować online, ponieważ je zawsze biorę odrobinę większe i zawsze pasują. W związku z tym płaskie kalosze, zaliczają się do tej grupy. I zaczęło się... Przewertowałam niezliczoną ilość stron z kaloszkami, kilka modeli dałam do obserwowanych, ale nie znalazłam żadnego WOW! Więc przegladałam dalej i dalej... aż nagle WRÓĆ! Serce zabiło mi mocniej! VIVIENNE WESTWOOD! Ta Vievienne Weswood, którą kojarzyłam z opisów znajdujących się pod zdjęciamy gwiazd w glamour czy cosmo! Zaprojektowała kalosze! Firma Melissa shoes (nie wiem czy kojarzycie takie "gumowe" buty będące hitem http://www.nonnon.co.uk/ niektóre nawet pachną, z tego co pamiętam! <3 ) we spółpracy z Panią Weswood stworzyła mój kaloszowy "must have".
Cena normalna ok 100 funtów (hmmm... za kalosze?! wtf?!). Cena z aukcji 15 funtów -czyli moje pole zasięgu. Czerwona lampka! Coś za tanio!!! O dziwo wszystko z nimi ok -wg opisu założone raz (nawet naklejki na podeszwach były), okazały się nieco za małe, w związku z czym przeleżały w schowku/garażu sezon (stąd jedna malutka ryska) w oczekiwaniu lepszych czasów. Lepsze czasy dla kaloszków nie nadeszły, stopy (nie)szczęśliwej posiadaczki nie zmniejszyły się -więc nadszedł ebay. Dla mnie ideał! Licytacja + cena kup teraz! Taaaa...
Wspominałam już, że mój budżet był bardzo ograniczony -prawda?
No cóż -nieco minęłam się z prawdą... Mój budżet teoretycznie wynosił owe magiczne 15 funtów. Słowem kluczem w tym przypadku było słowo "teoretycznie". W praktyce jednak wynosił "0".
Teraz Wam to skrótowo wyjaśnię. Jestem na etapie kupna domu. Dom się kończy budować -28-listopada/1 grudnia mamy mieć klucze. Depozyt jest. Pieniądze na pozostałe opłaty i pierwszą ratę hipoteki się jeszcze zbierają. W związku z tym wszystkie dodatkowe czyli zdaniem mojego mężczyzny "nie niezbędne" (-ale co On tam wie...) wydatki są chwilowo wstrzymane, lub muszą być finansowane z innych źródeł.
Spokojnie -nie param się niczym nielegalnym. Generalnie sprzedaję stare, za małe (z żalem) i za duże (te z ulgą i radością oczywiście) ubrania czy inne rzeczy, które już mi nie są potrzebne. Sprzedaję je głownie dlatego, że nie znalazłam chętnych na nerkę, a jakoś radzić sobie trzeba ;) Tym razem na celowniku znalazły się okulary przeciw słoneczne Ted Baker, które niedawno znalazłam. Jeszcze w prawdzie nie wystawione na sprzedaż (brak czasu), ale potencjalny zysk na kaloszki powinien wystarczy. Postanowiłam jednak wstrzymać się do wieczora z kliknięciem magicznego "kup teraz" i żeby nie nadwyrężać (nawet chwilowo) oszczędności -pożyczyć pieniądze od współlokatorki -do czasu sprzedaży okularów. Czyli na niecały tydzień. Proste? Proste!
Jak pomyślałam tak też uczyniłam...
I do tej pory mam ochotę walnąć głową w mur. Może dam radę go przebić?! W każdym razie zdrowe jebnięcie by mi nie zaszkodziło. Bo powiedzcie kto?! no cholera KTO przy zdrowych zmysłach odpuszcza taką okazję? Chyba tylko idioci...
...I JA -bo jakże by inaczej?! Oczywiście -jak nie trudno zgadnąć- w momencie, kiedy już okazało się, że finanse mam nie tylko w teorii (pożyczone, ale jednak), ale również w praktyce, ktoś miał je w owej praktyce wcześniej. Taaaaa... kaloszki zostały już sprzedane. Nie mi, tylko komuś innemu. Komuś, kto pewnie już siedzi z uśmiechem od ucha do ucha i przygląda się nogom w MOICH(!) kaloszach. Bo ja je przecież pierwsza zobaczyła! Szkoda tylko, że to nie działa na zasadzie -zobaczyłam -zaklepałam... A wystarczyło jedno kliknięcie do szczęścia i mogło być tak pięknie... A mówią, że najpierw się powinno myśleć a potem działać. Bullshit! Nie słuchajcie takich ludzi!!! Nie w tym przypadku! Nie w przypadku rzeczy w idealnym stanie za 1/5 ceny!
Pffff... oddech! wdech-wydech kilka razy. A potem chęć zemsty! Na kim? Hmmm... na wrednym losie chyba -bo przecież nie namierzę tej szczęściary i nie dam jej w pysk "bo zabrała moje buty".
W moim przypadku zemsta, polegała na przechytrzeniu owego złego losu, który mi świsnął buty sprzed nosa (podarowując je jakiejś flądrze) i przeszukaniu internetu poszukiwaniu kolejnych kaloszków Melissa...
Kupiłam. Też w dobrej cenie. Nowe i bez żadnych skaz. Całkiem ładne (ale nie tak cudne jak "pierwowzór"). Teraz tylko czekam na kuriera. Jak przyjdą to wstawię zdjęcie :D
PART II: "Czas na powiedź wariatki..."
Moja wina, moja wina... a najlepiej dajcie mi wina bo na trzeźwo -sama ze sobą- nie dam rady...
Czas przyznać Wam się do czegoś... -najwyżej wyjdę na kobietę niezbyt rozgarniętą. Już wyszłam? Trudno...
W pierwszej chwili nie skojarzyłam nazwy Melissa z żelowymi bucikami z gazet. Myślałam, że to nazwa serii albo modelu kaloszy od V. Westwood -zorientowałam się, że tak nie jest dopiero po znalezieniu drugiej aukcji. A w zasadzie po dokonaniu zakupów... Już Wam namieszałam w głowach?
To w skrócie: myślałam, że kalosze o nazwie Melissa, które kupiłam są kaloszami od Vivienne Weswood. Nie są! Są poprostu kaloszami firmy Melissa. Ani śladu V. Westwood. Niestety... Czyli mam nie do końca to co chciałam... ale jednak mam!
... a nic nie cieszy kobiety bardziej niż fakt posiadania!
Amen! I tego się trzymajmy!
P.S. Pamiętacie jak wspominałam, że sprzedaję okulary Ted Baker, żeby sfinansować kalosze? To już nieaktualne... Przymierzyłam je. I za cholerę ich nie sprzedam! :)
niedziela, 12 października 2014
na dobry poczętek czyli "słowem wsępu" jak kto woli
wow! a nawet WOW!!! zmobilizowałam się i jestem tu (nie wiem
jeszcze na jak długo -ale to nie istotne). Skoro czytasz ten wpis to
również i Ty tu jesteś. I jest to całkiem miłe… ale do rzeczy.
Od paru dni w głowie kołatała mi się myśl. Brzmiała ona krótko, zwięźle i na temat tzn „blog”. A ponieważ wiele z moich pomysłów wylatuje z głowy jeszcze szybciej, niż do niej wpada -odczekałam chwilkę, żeby sprawdzić, co się wydarzy. Wydarzyło się mniej więcej tyle, że myśl ta nie tylko nie wyleciała, ale nawet nabrała bardziej realnych kształtów dotyczących tego, jak to moje pisanie miało by wyglądać. W takim razie skoro jeszcze tu jesteś i czytasz -zacznę od czegoś o sobie. W końcu to MOJE miejsce i wolno mi tu pisać i robić co chcę. A co mi tam!
„nie całkiem typowa KOBIETA” dlatego, że tak właśnie jest. Zresztą z bycia kobietą zdałam sobie sprawę niedawno. Tzn oczywiście zawsze zdawałam sobie z tego sprawę fizycznie -nie żeby coś było ze mną nie tak (przynajmniej nie aż tak bardzo), ale uświadomiłam sobie, że w wieku bliżej 30-tki niż 20-tki zaczynam być kobietą przez duże „K”. I podoba mi się to nawet trochę. Co mam na myśli? Otóż mam na myśli to, że zaczęły mnie kręcić te całe „girly things”, których kiedyś nienawidziłam. Zapachowe lakiery do paznokci, seksowne zamszowe botki, biżuteria od Pandory czy torebki od Louis Vuitton. Bez paniki! Nie stałam się przez to bynajmniej pustą lalką, która zrobi wszystko za szpilki Jimmy Choo (aczkolwiek jeśli ktoś chciałby mi takowe podarować to noszę rozmiar 37 ;)) Ja po prostu zaczynam odkrywać przyjemność, którą mogą dawać różne rzeczy. Zaczynam przyznawać się do marzeń niemal każdej kobiety -żeby dobrze wyglądać i móc pozwolić sobie na rzeczy, które do tej pory były poza zasięgiem. Były takim babskim nierealnym „chciejstwem” i obiektem westchnień. Na pewnym etapie życia okazują się jednak mniej „nierealne”… cóż muszę przyznać, że cieszy mnie to. Zorientowałam się również, że posiadam wiele „typowo babskich cech”:
I to by było na tyle jeśli chodzi o moje bycie K-obietą. Reszta została nie zmieniona. Chyba nie przepoczwarzyłam się tak do końca (dzięki Bogu)! I tu zaczyna się część pt „NIE CAŁKIEM TYPOWA kobieta”… Ponieważ mimo bycia ową kobietą:
▶ Mutya Buena Real Girl - Video Dailymotion
Od paru dni w głowie kołatała mi się myśl. Brzmiała ona krótko, zwięźle i na temat tzn „blog”. A ponieważ wiele z moich pomysłów wylatuje z głowy jeszcze szybciej, niż do niej wpada -odczekałam chwilkę, żeby sprawdzić, co się wydarzy. Wydarzyło się mniej więcej tyle, że myśl ta nie tylko nie wyleciała, ale nawet nabrała bardziej realnych kształtów dotyczących tego, jak to moje pisanie miało by wyglądać. W takim razie skoro jeszcze tu jesteś i czytasz -zacznę od czegoś o sobie. W końcu to MOJE miejsce i wolno mi tu pisać i robić co chcę. A co mi tam!
„nie całkiem typowa KOBIETA” dlatego, że tak właśnie jest. Zresztą z bycia kobietą zdałam sobie sprawę niedawno. Tzn oczywiście zawsze zdawałam sobie z tego sprawę fizycznie -nie żeby coś było ze mną nie tak (przynajmniej nie aż tak bardzo), ale uświadomiłam sobie, że w wieku bliżej 30-tki niż 20-tki zaczynam być kobietą przez duże „K”. I podoba mi się to nawet trochę. Co mam na myśli? Otóż mam na myśli to, że zaczęły mnie kręcić te całe „girly things”, których kiedyś nienawidziłam. Zapachowe lakiery do paznokci, seksowne zamszowe botki, biżuteria od Pandory czy torebki od Louis Vuitton. Bez paniki! Nie stałam się przez to bynajmniej pustą lalką, która zrobi wszystko za szpilki Jimmy Choo (aczkolwiek jeśli ktoś chciałby mi takowe podarować to noszę rozmiar 37 ;)) Ja po prostu zaczynam odkrywać przyjemność, którą mogą dawać różne rzeczy. Zaczynam przyznawać się do marzeń niemal każdej kobiety -żeby dobrze wyglądać i móc pozwolić sobie na rzeczy, które do tej pory były poza zasięgiem. Były takim babskim nierealnym „chciejstwem” i obiektem westchnień. Na pewnym etapie życia okazują się jednak mniej „nierealne”… cóż muszę przyznać, że cieszy mnie to. Zorientowałam się również, że posiadam wiele „typowo babskich cech”:
- mam kompleksy jak chyba 90% z nas (i te uzasadnione i te nie)
- kocham ciuchy/dodatki/kosmetyki
- kilka razy w roku staję się „maniakalną zakupoholiczką” (zresztą od tego też wziął się pomysł bloga ale to nie teraz)
- wzruszam się przy byle czym
- lubię popijać wino i kolorowe drinki
- uważam, że samochód jest dobry jeśli ma ładny kolor i koniecznie klamki w kolorze lakieru -ewentualnie srebrne (chyba, że to chrysler 300c bo one są zawsze piękne ;))
- lubię komedie romantyczne (sic!) i niektóre babskie seriale (Ally McBeal <3)
- potrafię być wredna i trochę roztrzepana (przyjaciel kiedyś stwierdził, że jestem roztrzepana, jak jajko na patelni… hmm)
- jestem na wiecznej diecie (od jakiegoś 1,5roku), której oczywiście nie przestrzegam tak do końca, bo…
- …nie mam silnej woli, a w zasadzie mam, tylko, że jest ona bardzo… słaba
- całe życie cierpię na słomiany zapał -dlatego póki, co nie wiem jak potoczy się życie tego bloga
I to by było na tyle jeśli chodzi o moje bycie K-obietą. Reszta została nie zmieniona. Chyba nie przepoczwarzyłam się tak do końca (dzięki Bogu)! I tu zaczyna się część pt „NIE CAŁKIEM TYPOWA kobieta”… Ponieważ mimo bycia ową kobietą:
- nienawidzę całodniowych zakupów i przymierzania tryliarda-pierdyliarda ciuchów (nikt kto ma wrodzony instynkt przetrwania nie może tego lubić!)
- mam więcej kumpli-kolesi niż dziewczyn (pewnie dlatego, że mam z nimi zdecydowanie więcej tematów do rozmów)
- nie lubię czekolady i ogólnie nie przepadam za słodyczami (więc generalnie wieczór z przyjaciółką przy tabliczce cadbury odpada) -choć raz na rok mnie najdzie (ale i to w małych ilościach)
- kręcą mnie nowinki techniczne -najnowszy smartphone czy konsola to, to co lubię
- nie cierpię rozmów „jak to Jolka najpierw z nim, a potem nie uwierzysz z tym drugim, a w ogóle jaką ma koszmarną trwałą…” (tak samo nie lubię rozmów o ciuchach itp -co jest nieco dziwne zważywszy, że same ciuchy lubię)
- uwielbiam piwo, czasem nawet w sporych ilościach (choć to mało kobiece ponoć)
- lubię filmy i książki fantasy/przygodowe (choć książki koooocham praktycznie wszystkie -nawet tak zwaną literaturę kobiecą)
- generalnie nie strzelam fochów i nie mam humorów -przez prawie 6 lat bycia w związku, kłótnie mogę policzyć na palcach jednej ręki (a i tak żadna z nich nie była niczym poważnym)
- nie rozumiem kobiet (tzn nie tak żeby wszystkich, ale jednak większości nie…)
- umiem się śmiać sama z siebie… ale wolę z innych ;)
- nie wypieram się tego, że zdarza mi się oglądać filmy dla dorosłych
▶ Mutya Buena Real Girl - Video Dailymotion
Subskrybuj:
Posty (Atom)


















